Question Το ξημέρωμα που μετρούσα αντί να κοιμάμαι

Δεν είχα κοιμηθεί καλά εδώ και μήνες. Η δουλειά με είχε στεγνώσει. Δούλευα σε μια εταιρεία ταχυμεταφορών, ξυπνούσα στις 5 το πρωί, γύριζα σπίτι στις 4 το απόγευμα, και το μόνο που ήθελα ήταν να κλειστώ στο δωμάτιό μου και να μην μιλήσω σε κανέναν. Οι φίλοι μου είχαν σταματήσει να με παίρνουν τηλέφωνο. Είχαν βαρεθεί να ακούν "δεν μπορώ, είμαι χάλια".Εκείνο το Σάββατο, είχα ξυπνήσει χωρίς ξυπνητήρι. Σπάνιο φαινόμενο. Το σώμα μου είχε αποφασίσει ότι δεν άντεχε άλλο. Καθόμουν στο κρεβάτι, κοίταζα το ταβάνι, και μετρούσα τις ραγισμένες γωνίες. 13 ραγισμένες γωνίες. Τις ήξερα μία μία. Είχαν γίνει οι μόνες συντρόφισσες των ξενυχτιών μου. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα ότι θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό. Όχι επειδή το είχα ανάγκη. Αλλά επειδή είχα βαρεθεί να είμαι ο ίδιος.Θυμήθηκα έναν φίλο από την παλιά μου γειτονιά. Είχε ένα τρόπο να μιλάει για το βράδυ του Σαββάτου σαν να ήταν η μόνη μέρα της εβδομάδας που ζούσε αληθινά. Του είχα πει κάποτε: "Πώς το κάνεις και γελάς έτσι;" Μου είχε απαντήσει: "Δοκίμασε κάποια στιγμή. Μην το σκέφτεσαι πολύ. Απλά μπες". Εκείνο το πρωί, χωρίς καφέ, χωρίς τσιγάρο, χωρίς απολύτως τίποτα, άνοιξα την σελίδα που μου είχε δείξει. Ήταν απλή. Δεν είχε φανταχτερά γραφικά. Είχε μια λέξη μόνο. Δεν χρειάστηκε καν να ψάξω. Το όνομα ήταν κοντό, εύκολο. vavada .Έκανα εγγραφή σε λίγα λεπτά. Δεν είχα σκοπό να βάλω χρήματα. Δεν είχα καν τη διάθεση να χάσω χρόνο. Αλλά είχαν μια προσφορά. 25 δωρεάν περιστροφές. Μόνο και μόνο για να γνωρίσεις τα παιχνίδια. Το πάτησα από περιέργεια. Τα πρώτα δέκα γυρίσματα ήταν ένα χάλι. Τίποτα. Κανένα κέρδος. Σταμάτησα, σκέφτηκα να το κλείσω. Είχα ήδη χάσει 5 λεπτά από τη ζωή μου. Αλλά είχαν μείνει άλλα 15. "Ας τελειώνουμε", είπα.Στο 14ο spin, έπεσαν δύο αστέρια. Ένα μικρό κέρδος, 0.60 ευρώ. Χαμογέλασα. Ήταν γελοίο. Στο 18ο spin, έπεσαν τρία αστέρια. Το υπόλοιπο πήγε στα 5 ευρώ. Στο 22ο spin, η οθόνη τρελάθηκε. Μια έκρηξη χρωμάτων. Μπήκα σε ένα μπόνους. Δεν το περίμενα. Διάλεξα τρία κουτιά. Το πρώτο: 8 ευρώ. Το δεύτερο: 14 ευρώ. Το τρίτο: 23 ευρώ. Σύνολο 45 ευρώ. Είχα 50 ευρώ.Ήταν 9:30 το πρωί. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Δεν είχα καν σηκωθεί από το κρεβάτι ακόμα. Κοίταξα το κινητό μου σαν να ήταν άγνωστο αντικείμενο. 50 ευρώ. Δεν ήταν τίποτα για τον κόσμο. Αλλά για μένα, εκείνο το πρωινό, ήταν σαν να κέρδισα το λαχείο. Δεν χρειαζόταν να συνεχίσω. Μπορούσα να κάνω ανάληψη και να τελειώνω. Αλλά είχε κάτι η φάση. Η αδρεναλίνη. Αυτό το συναίσθημα ότι κάτι έγινε χωρίς να το περιμένεις.Αντί να τραβήξω τα λεφτά, αποφάσισα να παίξω λίγο ακόμα. Αλλά με έναν όρο. Μόνο 20 λεπτά. Ό,τι γίνει. Έβαλα χρονόμετρο στο κινητό. Πήγα σε ένα τραπέζι με μπλάκτζακ. Ήταν ένα ζωντανό τραπέζι, με ντίλερ, με φωνή, με ζωντανή κάρτα. Αυτό το πράγμα είχε άλλη αίσθηση. Δεν ήταν μηχάνημα. Ήταν άνθρωπος. Πόνταρα 10 ευρώ. Κέρδισα 20. 60. Πόνταρα 15. Έχασα. 45. Πόνταρα 10. Κέρδισα 20. 65. Το χρονόμετρο χτύπησε. 20 λεπτά. Τέλος.Σταμάτησα αμέσως. Κράτησα τον λόγο μου. Πάτησα εξαργύρωση. 65 ευρώ.Σηκώθηκα από το κρεβάτι. Πήγα στην κουζίνα, έφτιαξα καφέ, και κάθισα στο μπαλκόνι. Ο ήλιος είχε ανέβει. Οι δρόμοι είχαν αρχίσει να ανοίγουν. Εγώ είχα 65 ευρώ που δεν είχα το πρωί. Δεν ήταν λεφτά για να παρατήσω τη δουλειά. Αλλά ήταν λεφτά για να κάνω ένα μικρό δώρο στον εαυτό μου.Εκείνη την εβδομάδα, αγόρασα ένα βιβλίο που ήθελα καιρό, πήγα σινεμά μόνος μου (δεν το είχα κάνει ποτέ), και κάλεσα έναν παλιό φίλο για μπίρες. Του είπα την ιστορία. Εκείνος γέλασε και μου είπε: "Και τώρα; Θα συνεχίσεις;" Του είπα όχι. Δεν χρειαζόταν.Το έπαθλο δεν ήταν τα λεφτά. Το έπαθλο ήταν ότι για πρώτη φορά μετά από μήνες, δεν κοίταξα το ταβάνι. Δεν μέτρησα ραγισμένες γωνίες. Κοίταξα έξω. Και αυτό, για μένα, άξιζε παραπάνω.Δεν έγινα παίκτης. Δεν έγινα πλούσιος. Αλλά εκείνο το Σάββατο, χωρίς υπερβολή, ένιωσα ότι το σύστημα σταμάτησε να γυρίζει εναντίον μου. Γύρισε υπέρ μου. Για λίγο. Αλλά αρκετά. Και αυτό το vavada; Δεν το ξαναπάτησα. Το κράτησα σαν ανάμνηση. Σαν μια φωτογραφία από ένα ταξίδι που δεν έκανα ποτέ, αλλά που με πήγε κάπου. Έστω και νοερά.